Eyüp oyuncağı, bir nesnenin değil, bir mahallenin hikâyesidir. Çıkrık dönerken, ahşap kokusu sokakta yayılırken — çocukluk hâfızası şehrin altına yazılır.
1520 yılında, Eyüp Sultan'ın küçük bir sokağında, Hasan Efendi adında bir usta küçük çocuklar için ahşap oyuncaklar yapıyordu. Onun adı belgelerde ilk kez geçen oyuncak ustasıdır. O dönemden bu yana, aynı sokaklarda — bazen aynı binalarda — oyuncak yapılmaya devam etti.
Evliya Çelebi 17. yüzyılda Eyüp oyuncakçıları çarşısından söz eder. Kayıkçılar Saltanat Kayığı'nın minyatürünü, beşik ustaları minyatür beşiği yapıyordu. Aynalı Beşik, Aynalı Araba, Çekçek — hepsi o sokakların ürünüdür.
20. yüzyılın ortasından itibaren plastik ve MDF, geleneksel oyuncak ustalarını birer birer kapanmaya zorladı. 2000'lere geldiğimizde, Eyüp Sultan'da bu işi sürdüren tek bir kişi kalmıştı: Şennur Ülker.
Şennur Ülker, 2005 yılında İslambey Caddesi'nde küçük bir atölye açtı. Önce hatıra olarak, sonra aile için, sonra da meraklı çocuklar için oyuncak yapmaya başladı. Bugün Türkiye'nin pek çok şehrindeki okul ona heyecanla otobüsle çocuk gönderir.
Atölyede kullanılan ağaçlar: huş, meşe, kayın, hornbeam (gürgen). Her oyuncak için farklı bir ağaç seçilir — Saltanat Kayığı huş, Topaç meşe, Cambaz hornbeam. Ağaç seçimi yalnızca estetik değil; sertliği, su tutmayışı, boyaya verdiği tepki belirler.
Boyalar Avrupa EN71/3 standardında, su bazlı pigmentlerdir. Çocukların ağzına götürmesi tehlikeli değildir; yıllarca rengini koruyacak şekilde tasarlanmıştır. MDF yoktur, vernik yoktur, plastik yoktur.
"Bir oyuncak yaparken, on dakikamı ona vermem yetmez. Ben ona, çocuğun yetişkin olduğunda da hatırlayacağı zamanı vermeliyim." — Şennur Ülker
Otuz farklı Eyüp oyuncağı, gerçek deriden Hacivat ve Karagöz figürleri ve orijinal projeksiyon perdesi, Hasan Efendi'nin kitre bebek figürü, arşiv fotoğraflar ve gazete kupürleri — hepsi bir oda.
Rezervasyon önerilir; gruplar için zorunludur.
